این روستای باستانی زیر مزرعه مدفون بود + تصاویر

به گزارش پارسینه به نقل از فرادید، یک سکونتگاه قرون وسطایی که قرن‌ها تنها در اسناد تاریخی از آن یاد می‌شد اما اثری از آن در چشم‌انداز امروزی باقی نمانده بود، در نزدیکی شهر بورگنتریش در غرب آلمان دوباره کشف شده است. باستان‌شناسانی که در جنوب‌غربی این شهر و در منطقه هوکستر ایالت نوردراین-وستفالن فعالیت می‌کردند، بقایای روستای «اِخِنه» را در زیر یک مزرعه کشاورزی شناسایی کرده‌اند؛ روستایی که نخستین بار در سال ۹۴۴ میلادی از آن نام برده شده و آخرین اشاره تاریخی به آن به قرن پانزدهم بازمی‌گردد.

این کاوش پیش از اجرای پروژه نصب خطوط انتقال برق برای تأسیسات جدید انرژی بادی انجام شد و طی آن آثاری از خانه‌های چوبی، سفال‌های متعلق به سده‌های دهم و یازدهم، دو چاه آب و پیِ سنگی عظیم یک زیرزمین کشف شد.

اِخِنه برای مورخان نامی ناآشنا نبود. نام این روستا در اسناد قرون وسطایی دیده می‌شد و نام محلی «اِخلِن» در شمال‌غربی رودخانه مولنباخ نیز مدت‌ها سرنخی درباره محل احتمالی آن به شمار می‌رفت. با این حال، موقعیت دقیق این سکونتگاه تا امروز مشخص نشده بود.

این وضعیت زمانی تغییر کرد که گروه‌های حفاری بقایای گسترده‌ای از سکونت انسانی را در امتداد دره رودخانه آشکار کردند. به گفته باستان‌شناسان، شواهد نشان می‌دهد که روستای اِخِنه احتمالاً در سراسر بخش کم‌ارتفاع این منطقه گسترده بوده و شاید حتی تا سوی دیگر جویبار نیز امتداد داشته است؛ موضوعی که با سرنخ‌های باقی‌مانده در نام‌های محلی همخوانی دارد.

دکتر سون اشپیونگ می‌گوید این سکونتگاه پس از پایان دوران قرون وسطی به تدریج به فراموشی سپرده شد و اکنون بار دیگر از دل خاک سر برآورده است. از دید باستان‌شناسان، این کشف تنها به معنای یافتن یک نام روی نقشه نیست، بلکه پنجره‌ای مستقیم به زندگی یک جامعه روستایی است که مدت‌ها پیش از تبدیل شدن بورگنتریش به یک شهر مستحکم در اواخر قرن سیزدهم در این منطقه زندگی می‌کرد.

در میان قدیمی‌ترین یافته‌ها، گودال‌هایی دیده می‌شود که زمانی محل قرارگیری ستون‌های چوبی ساختمان‌ها بوده‌اند. این آثار نشان می‌دهند که خانه‌ها و بناهای جانبی روستا بر پایه ستون‌های چوبی ساخته شده بودند.

از اواخر قرن یازدهم به بعد، استفاده از ساختمان‌های چوبی دارای چارچوب منظم رواج بیشتری یافت. در بسیاری از موارد، تنها زیرزمین این ساختمان‌ها تا امروز باقی مانده است، زیرا بخش‌های فوقانی آن‌ها در طول قرن‌ها از میان رفته‌اند. بیشتر این زیرزمین‌ها دیوارهای چوبی داشتند، اما یکی از کشفیات توجه ویژه پژوهشگران را جلب کرده است. نورمن پوسلت باستان‌شناس زیرزمینی را شناسایی کرد که دارای دیوارهای سنگی و ورودی در سمت شمال بود.

این زیرزمین سنگی یکی از مهم‌ترین سازه‌های کشف‌شده در محوطه به شمار می‌رود و نشان می‌دهد که در مرحله‌ای از توسعه روستا، دست‌کم برخی از ساختمان‌ها با صرف هزینه و دوام بیشتری نسبت به بناهای چوبی اولیه ساخته شده بودند.

علاوه بر این، دو حلقه چاه نیز در محل کشف شد. وجود این چاه‌ها تصویر روشنی از وابستگی روستا به منابع آب ارائه می‌دهد؛ منبعی حیاتی برای ساکنان، دام‌ها و فعالیت‌های کشاورزی.

این کشف همچنین درک بهتری از الگوی استقرار جمعیت در اطراف بورگنتریش فراهم کرده است. پیش از آنکه این شهر در دهه ۱۲۸۰ میلادی به عنوان یک مرکز شهری مستحکم بنیان گذاشته شود، مناطق اطراف آن از پیش توسط مجموعه‌ای از روستاهای کوچک اشغال شده بود. شواهد نشان می‌دهد که برخی از این سکونتگاه‌ها دست‌کم از قرون دهم و یازدهم میلادی وجود داشته‌اند.

با این حال، حفاری تنها آغاز کار است. اکنون کارشناسان باید صدها قطعه سفال، گودال‌های مختلف و بقایای سازه‌ها را به دقت بررسی و تاریخ‌گذاری کنند. تنها پس از انجام این مطالعات خواهد بود که باستان‌شناسان می‌توانند روند شکل‌گیری، توسعه، دگرگونی و سرانجام ناپدید شدن اِخِنه را بازسازی کنند.